Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

«Φήμη» - Daniel Kehlmann

Μυθιστόρημα σε εννέα ιστορίες” υπόσχεται το εξώφυλλο, αλλά περισσότερο “εννιά ελαφρώς αλληλοσχετιζόμενες ιστορίες” θα ήταν ο δικός μου χαρακτηρισμός.

εκδ. Καστανιώτη (2009) - σελ. 162
μτφ. Κώστας Κοσμάς


Ένας άνδρας που μοιράζεται τον αριθμό του καινούριου του κινητού με κάποιον Ραλφ, ένας συγγραφέας προσκεκλημένος σε μια εκδήλωση στη λατινική Αμερική, μια ηλικιωμένη που ούσα βαριά άρρωστη θα επιλέξει την ευθανασία, ένας γνωστός ηθοποιός που αποτυγχάνει ως σωσίας του εαυτού του, μία συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που εγκλωβίζεται αβοήθητη σε μια άγνωστη ασιατική χώρα, ένας βραζιλιάνος μπεστ-σελερίστας με αυτοκτονικές τάσεις, ένας βαριεστημένος υπάλληλος που το μόνο νόημα της ζωής του είναι να γράφει σε φόρουμ και μπλογκ, ένας παντρεμένος τμηματάρχης που ζει μια παράλληλη ζωή με την ερωμένη του και ένας συγγραφέας σε μια αποστολή σε εμπόλεμη ζώνη, είναι τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στα εννιά διηγήματα της συλλογής του Κέλμαν.
Το πρώτο διήγημα με ενθουσίασε, αλλά η συνέχεια δεν ήταν αντίστοιχη. Από τα υπόλοιπα, δυο-τρία τα βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα, μερικά αδιάφορα, ενώ ένα δεν άντεξα καν να το ολοκληρώσω.

Ο υπότιτλος στο εξώφυλλο προϊδεάζει για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, μια σκυταλοδρομία γεγονότων και αφηγήσεων, που η καθεμιά επηρεάζεται και εξαρτάται άμεσα από την προηγούμενή της, αλλά τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι. Τα διηγήματα στέκουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, με μερικά κοινά πρόσωπα να εμφανίζονται διάσπαρτα εδώ κι εκεί. Το καθένα δεν επηρεάζει τις υπόλοιπες ιστορίες, αλλά απλώς προσθέτει μερικές πινελιές που εξηγούν καλύτερα μερικά πράγματα που έχουμε προηγουμένως διαβάσει. Μέσα σε κάθε διήγημα ξεπετάγεται και ένα γνώριμο όνομα που, κλείνοντάς σου το μάτι, κάνει μια χαλαρή συσχέτιση με κάποια εκ των υπολοίπων.
Να πω την αλήθεια, βέβαια, αυτό το μοτίβο το προτιμώ σαφώς από ένα γραμμικό, μονότονο, προβλέψιμο “ο κομπάρσος του ενός διηγήματος είναι πρωταγωνιστής στο επόμενο”, αλλά το θέμα είναι πως μοιραία στο τέλος υπάρχει μια απογοήτευση, καθώς η μεγάλη σύνδεση που περιμένεις να εξηγήσει και με κάποιον μαγικό τρόπο να δέσει όλα τα προηγούμενα (βλ. τις προσδοκίες από τον υπότιτλο), δεν έρχεται ποτέ.

Σε γενικές γραμμές, δεν θα έλεγα ότι με ενθουσίασε η συγκεκριμένη συλλογή αλλά ούτε και μετάνιωσα που τη διάβασα. Διέκρινα μια πρωτοτυπία στη γραφή, μια φρέσκια ματιά και έναν ενδιαφέροντα αφηγηματικό τρόπο, ενώ και η συνεχής παλινδρόμηση των ηρώων ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε άλλα παράλληλα σύμπαντα δίνει μια διαφορετική νότα. Τέλος, το βιβλιοφιλικό στοιχείο είναι έντονα παρόν, με τα περισσότερα διηγήματα να αναφέρονται –με τον έναν ή τον άλλον τρόπο– σε συγγραφείς.


Μπορεί κανείς να διαβάσει το πρώτο διήγημα, στην ιστοσελίδα των εκδόσεων.



4 σχόλια:

  1. Δεν θα μπορούσα να μην συμφωνήσω μαζί σας.
    Το πρώτο διήγημα στην ιστοσελίδα ήταν και για μένα δέλεαρ. Το βιβλίο όμως γενικά ήταν μάλλον απογοήτευση, εκτός από το διήγημα με τη συγγραφέα που εγκλωβίστηκε σε μια ασιατική χώρα.
    Σπονδυλωτό; Δεν θα έλεγα.

    Με κάτι τέτοιες επιλογές (μου) επιβεβαιώνεται (η ομολογουμένως άδικη) αντιπάθειά μου στη μικρή φόρμα. Μ' αυτά που λέω, είναι σα να ακυρώνω τον Μπόρχες, -ποιος;- εγώ, ένας κόκκος στην άμμο της ανάγνωσης.


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βλέπω ότι έχουμε την ίδια κρίση για τούτη τη συλλογή. Κι εμενα αυτά τα δύο διηγήματα μου άρεσαν περισσότερο.

    Πάντως δεν πτοούμαι και συνεχίζω να κοσμώ (και) με διηγήματα τη βιβλιοθήκη μου -έχουν την αξία τους κι αυτά τα μικρά σφηνάκια ανάγνωσης, και μερικές φορές μπορεί να αποδειχθούν και διαμαντάκια (άλλωστε, το πρόσφατο Νόμπελ σε διηγηματογράφο πήγε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. γειά χαρά! το διάβασα κι εγώ πέρυσι. μάλλον μέτριες εντυπώσεις μου άφησε. κάποιες ιστορίες μου άρεσαν αρκετά, ενώ κάποιες άλλες δεν τις θυμάμαι καν.

    μια χαρά είναι τα διηγήματα. ότι πρέπει για να σου κάνουν παρέα με έναν καφεδάκο ή για ένα διάλειμμα από ένα μεγάλο μυθιστόρημα.

    θ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χλιαρές εντυπώσεις άφησε η Φήμη, από ό,τι φαίνεται, λοιπόν.

    Εννοείται πως είναι μια χαρά τα διηγήματα -και παραπάνω από μια χαρά! (και μην ξεχνάμε ότι θέλει συγγραφική μαστοριά να 'χωρέσεις' μια καλή ιστορία σε μικρό χώρο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...